کلاس خلوت بود. بچه ها بیرون، به صف بودند. کسی میتوانست پنهان شود، میشد. لای به لای بچه های قد بلند، کمربندها را شل میکردند و گوشی های همراه را جا سازی میکردند. از پنجره بالایی میشد حرکتهای تناوبی بچه ها را لابه لای صف ها دید. اگر سرشان داد میکشیدند، می ایستادند.
ماشین های شیمیایی حرکت آرامی داشتند. ماشین های کمیکار که نیروی حرکت خودشون رو از یک واکنش شیمیایی به دست می آورند. بچه ها مشغول تهیه محلول اسید و نمک بودند که داخل جای مخصوص خود در ماشینهای طراحی شده بریزند و ماشینها شیمیایی حرکت کنند. چند نفر از بچه های کلاس در حال آمد و شد بودند، وقتی ماشینها روی زمین حرکت میکردند. وقتی هم با اعتراض رو به رو شدند که چرا کلاس نمیاین، با هیجان گفتند آقا ابراهیم داره گوشی ها رو میگیره!
همه بچه ها اگر دو سه تا گوشی با هم نداشته باشند، یه گوشی آیفن با خودشون دارن که اگه خواستن قرار بیلیارد بذارن، راحت با هم هماهنگ باشن. قرارهای دیگه رو فقط محض اطلاع و رو کم کنی به هم اعلام میکنن. گویا هرکس قرارهای بیشتری بگذارد، موفق تر است. البته بعضی از بچه ها هم به گوشی های ۱۱۰۰ نوکیا وفادارن و ترجیح میدن عکسهاشون رو مادرشون براشون بگیره و بذارن پروفایل تلگرامشون. مدرسه قانون گذاشته بود که اول صبح گوشیها رو تحویل بدن و آخر وقت تحویل بگیرن. چند وقتی قانون عوض شده بود و مدرسه گفته بود گوشی با خودتون نیارین.
کلاس خلوت بود. فقط بچه ها پایه هشتم بودند. پایه هشتم یعنی همان سوم راهنمایی. بچه های پایه نهم، طبقه پایین به صف بودند. چند نفری از آنها که برگشتند، گفتند که پایین به صف هستند و آقا ابراهیم داره گوشی ها رو میگیره. چند نفری که قِسِر در رفتن تعریف میکردند که گوشی هایشان را جاساز کردند. آقا ابراهیم دنبال فولاد میگشت. به فولاد که رسید گفت گوشیتو به کی دادی؟، گفت به هیچ کس ندادم. آقا ابراهیم گوشی فولاد را از زیر شلوارش گرفت. فولاد ناراحت بود. میگفت به گوشی اش احتیاج مبرم دارد. امروز اگر گوشی نداشته باشد، قرارش بهم میخورد. میگفت اگر پیام ندهد از دستش میدهد. دوستان فولاد میخندیدند و میگفتند خب کسی که با یک روز پیام ندادن برود، بگذارد برود. گفت آخر چیز خوبی است. فعلا باید باشد. فولاد ناراحت بود. میترسید اخراجش کنند. میگفت از اول سال تا به حال ۱۳ نفر اخراج شدند. داشت به دوستشان فحش میداد که سر کلاس استوری (یکی از کاربردهای اینستاگرام) پر کرده است و معلم پرورشی فهمیده است که یکی از بچه ها با خودش گوشی دارد. آقا ابراهیم که خبر دار می شود، بچه های پایه نهم یا همان اول دبیرستان را به صف میکند تا گوشی ها را بگیرد.
کلاس دیگر خلوت نبود. بچه های پایه نهم در رفت و آمد به کلاس بودند. ماشینهای شیمیایی هم گوشه ای آرام بودند. چند نفری از بچه های پایه هشتم از کلاسهای فوق العاده دیگرشان تعریف میکردند. فولاد میگفت نکنه اخراج بشم. تا حالا دو بار اخطار گرفتم، امیدوارم گوشیم رو بهم بدن. فولاد میگفت این جا راحت اخراج میکنند. چند وقت پیش یکی از بچه ها جلوی معلم گل کشیده است، اخراجش کرده اند. من هرچه در فکر بود که گل کشیدن چه اشکالی دارد، نفهمیدم. توضیح دادند که چیزی شبیه علف یا همان ماریجوانا است.
کلاس که خلوت شد، ماشینها هم جمع شده بودند. گوشی بچه ها هم بهشان داده شده بود. کل خیابان فرشته را آژانسها و سرویسها شلوغ کرده بودند. یک پسرک ۱۲ ساله سر چهار راه پارکوی گل میفروخت. ایستگاه آتشنشانی با عددهای ۱۲۵ سر چهارراه پارکوی خودنمایی میکرد. پسرک شنیده بود مردم برای آتشنشانها گل میخرند.
اسمها کاملا فرضی بوده و از قوه تخیل نویسنده نشئت میگیرد. هرگونه تطابق احتمالی تصادف بوده است.
1 دیدگاه. دیدگاه خود را ثبت کنید
[…] شد، غلطی خورد و منتظر چایی عصرانه شد. سعید می گفت وقتی داستان گل کشیدن سر کلاس و اخراج از مدرسه را برای محسن تعریف کرده است، […]